Wszystko o powiększaniu piersi

Jeśli wyjdziesz na ulicę i zapytasz dziesięciu mężczyzn, dlaczego konieczna jest operacja plastyczna, wielu odpowie bez wahania: „Aby powiększyć kobiece piersi”. Ta logika nie jest przypadkowa: cywilizacja ludzka, czy kobiety tego chcą, czy nie, jest z natury patriarchalna, to znaczy, że niemal wszędzie dominują mężczyźni. Dla nich biust jest najbardziej atrakcyjną częścią kobiecego ciała.

Dlatego od czasów starożytnych panie, chcąc wywrzeć większe wrażenie na silniejszej połowie ludzkości, wymyślały różne sposoby na uwypuklenie swoich piersi. Początkowo to ubrania z głębokim dekoltem, później bielizna dawały korzystne efekty optyczne. Ale wszystko to były środki tymczasowe, a kobiety chciały czegoś trwałego lub przynajmniej długotrwałego.

Dopiero rozwój chirurgii plastycznej pomógł kobietom naprawdę wyglądać zgodnie z własnymi pragnieniami i spełniać standardy piękna zewnętrznego wyznaczane przez mężczyzn. W 1889 roku wydarzyło się coś, o czym marzyły miliony pięknych pań na całym świecie - wynaleziono metodę sztucznego powiększania piersi, która później stała się znana jako endoprotetyka piersi (od greckich słów „endon” – „wewnątrz” i „proteza” – „dodawanie, łączenie”).

Pierwszym materiałem używanym do powiększania kobiecych piersi była parafina, którą po raz pierwszy nazwano woskiem naftowym, ponieważ wytwarzano ją z tej łatwopalnej cieczy. W pierwszych dekadach ubiegłego wieku medycyna estetyczna wypróbowała wiele materiałów nadających się do endoprotetyki: koraliki z kości słoniowej i szkła, polietylen i poliuretan, pianka poliestrowa i wiele innych. Wszystko to doprowadziło do smutnych konsekwencji.

Dopiero w 1961 roku dwóch amerykańskich chirurgów plastycznych z Houston, Thomas Cronin i Frank Gerow, wyprodukowało i zastosowało podczas operacji pierwsze silikonowe implanty, dokonując prawdziwego przełomu w medycynie estetycznej. Jednak minęło ponad pół wieku, zanim w połowie lat 90. wynaleziono implanty piątej generacji. Wyróżniają się lepszymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi: są gęstsze i bardziej niezawodne; Wypełniający je żel jest bardzo trwały i dzięki temu nie przecieka przez skorupę.

Etapy operacji

Ponieważ wymiana piersi jest dość poważnym zabiegiem chirurgicznym, wykonuje się ją wyłącznie w znieczuleniu ogólnym. Przez całą operację wszystkie parametry życiowe organizmu są monitorowane za pomocą specjalnych monitorów: ciśnienie krwi, tętno, stopień nasycenia krwi tlenem itp.

Przed operacją chirurg nanosi oznaczenia specjalnym markerem, według których następnie przeprowadza się dojście chirurgiczne. Nacięcia wykonuje się zazwyczaj w taki sposób, aby blizny pooperacyjne były jak najmniej widoczne. Wybór podejścia chirurgicznego zależy od wielu czynników. W szczególności są to:

• położenie (wysokie, średnie lub niskie) gruczołów sutkowych na ścianie klatki piersiowej;
• obecność lub brak opadania piersi - opadanie powiek i jego stopnie (w sumie są trzy);
• cechy skóry: grubość i elastyczność, obecność rozstępów;
• cechy anatomiczne mięśnia piersiowego większego, mostka i żeber.

Następnie formowana jest kieszeń (łóżko) do montażu implantów. Może być zlokalizowany pod mięśniem piersiowym większym, pod gruczołem sutkowym lub wykonywana jest opcja łączona. Pierwsza metoda jest stosowana częściej, ponieważ zapewnia bardziej stabilny wynik.

Po wszczepieniu implantów ranę zaszywa się. Aby uzyskać jak najlepszy efekt kosmetyczny, zakłada się śródskórne szwy kosmetyczne przy użyciu nowoczesnego wchłanialnego materiału szewnego lub przy użyciu specjalnego kleju medycznego. Następnie pacjentowi zakłada się odzież uciskową, aby zapobiec przemieszczeniu się implantów i nasileniu obrzęku tkanek pooperacyjnych. Przez kilka godzin po operacji pacjentka pozostaje na oddziale rehabilitacyjnym, gdzie jej stan jest monitorowany przez personel medyczny.

Ogólnie rzecz biorąc, operacja wymiany piersi trwa od 40 minut do półtorej godziny. Czasami trwa to dłużej, w zależności od zastosowanej techniki chirurgicznej i wielu innych czynników. Na przykład chęć pacjentki powiększenia piersi o kilka rozmiarów na raz. Ponadto, jeśli w przeszłości przeszłaś operację rekonstrukcji piersi po raku piersi lub urazie, zabieg może być trudniejszy i trwać dłużej.

Metody działania

Na całym świecie stosowane są cztery główne podejścia chirurgiczne.

1. Podskórny (pod gruczołem sutkowym).
   Metoda ta polega na nacięciu skóry jedynie pod piersią (w fałdzie podpiersiowym), co przy dobrze ukształtowanym fałdzie sprawia, że nacięcia są niezauważalne. W innych przypadkach dostęp ten nie zapewnia wystarczających efektów kosmetycznych. Zaletami tego podejścia jest fakt, że podczas stosowania praktycznie nie wpływa to na tkankę piersi.
2. Okołootoczkowy.
   Przy takim podejściu nacięcie lokalizuje się wzdłuż dolnego półkola otoczki, na granicy pigmentowanej skóry otoczki i skóry niemalowanej. Dzięki temu już po kilku miesiącach blizna pooperacyjna staje się niemal nie do odróżnienia. W tym przypadku tkanka piersi rozsuwa się w dolnej części. Nie utrudnia to w żaden sposób możliwości karmienia piersią w przyszłości i wbrew obiegowym opiniom nie zmniejsza wrażliwości sutków w okresie pooperacyjnym.
3. Pachowy (pachowy).
   Ta metoda chirurgiczna polega na wykonaniu nacięcia w okolicy pachowej. Nie ma to również wpływu na tkankę piersi. Zastosowanie tej metody jest bardziej uzasadnione, gdy wielkość wyjściowa jest bardzo mała i nie wykształcił się fałd podsutkowy. W innych przypadkach ma ograniczenia. Aby uzyskać dostęp pod pachą, wymagana jest endoskopowa technologia wideo. Pozwala na bezpieczniejsze i mniej traumatyczne wykonanie operacji, biorąc pod uwagę odległość nacięcia od pola operacyjnego.
4. Transpępkowy.
   Jest to rzadko stosowana technika. Polega na wszczepieniu implantu poprzez nacięcie w okolicy pępka. W ten sposób można wszczepić jedynie implant wypełniony roztworem soli fizjologicznej. W pierwszej kolejności zakładana jest otoczka implantu, następnie zostaje ona wypełniona. Takie implanty piersi praktycznie nie są stosowane, ponieważ, jak pokazało doświadczenie, implanty silikonowe pozwalają osiągnąć bardziej stabilny wynik, biorąc pod uwagę wszystkie niuanse konkretnego przypadku.

Ostateczny wybór sposobu wszczepienia implantu oraz podejścia operacyjnego zależy od charakterystyki każdego pacjenta i dopiero selektywne, indywidualne podejście do każdego przypadku pozwala na osiągnięcie jak najbardziej estetycznego efektu.

Przygotowanie do operacji

Przed przystąpieniem do przygotowań do zabiegu pacjent powinien dowiedzieć się od chirurga plastycznego wszystkich aspektów planowanego zabiegu: rodzaju implantu, producenta, dostępności i okresu gwarancji, kształtu, rodzaju skorupy i wypełnienia. Najpopularniejsze obecnie na świecie są implanty silikonowe z teksturowaną otoczką i wypełniaczem – żel silikonowy z pamięcią kształtu.

Istnieją różne rodzaje wypełniaczy do implantów.

• płyn silikonowy, którego konsystencja przypomina olej roślinny;
• standardowy silikonowy spoisty (kohezja to wiązanie pomiędzy cząsteczkami substancji, które decyduje o jej wytrzymałości) żel, o konsystencji przypominającej galaretkę;
• żel silikonowy o wysokim stopniu spójności, którego konsystencja przypomina marmoladę;
• żel silikonowy „soft touch” (z angielskiego „soft touch”) - zwiększona miękkość;
• roztwór soli fizjologicznej, konsystencja worka wypełnionego wodą;
• olej sojowy o konsystencji zbliżonej do pierwszego wypełniacza.

Każdy wypełniacz ma swoje zalety i wady. Na przykład wysoce spoisty żel dobrze zachowuje swój zamierzony kształt przy wysokim poziomie projekcji, ale jest gęstszy w dotyku. Roztwór soli fizjologicznej sprawia, że piersi stają się maksymalnie miękkie i naturalne, ale nie gwarantuje zachowania ich kształtu. Po 8-10 miesiącach od rozpoczęcia stosowania może rozpocząć się tworzenie się kryształków soli, które mogą przebić skorupę.

Ponadto występuje efekt „bulgotania”, który również nie jest odpowiedni dla wszystkich pacjentów.
Istnieje inny sposób na powiększenie piersi bez użycia ciał obcych. To wprowadzenie komórek tłuszczowych – lipofilling lub lipomodeling. Metodę tę zaproponowano stosunkowo niedawno, bo w 2004 roku, choć podobne eksperymenty prowadzono już od drugiej połowy XX wieku. Jednak w tamtych latach implantacja tłuszczu nie przyniosła pozytywnego efektu, ponieważ szybko została wchłonięta przez organizm.

Dziś chirurdzy plastyczni nauczyli się przetwarzać komórki tłuszczowe w taki sposób, aby efekt ich wstrzyknięcia utrzymywał się dłużej. Mimo to po półtora roku aż do 60% objętości przeszczepionej tkanki zostaje wchłonięte, dlatego operację trzeba będzie powtórzyć. Zatem w przeciwieństwie do implantów silikonowych, lipofilling jest środkiem tymczasowym.

Przed zabiegiem powiększenia piersi pacjentka będzie musiała przejść pełne badanie lekarskie, aby upewnić się, że nie ma przeciwwskazań lekarskich i zminimalizować ryzyko. Będzie obejmować:

• badania krwi: kliniczne i biochemiczne, na krzepliwość, na grupę i czynnik Rh, na HIV, kiłę i markery wirusowego zapalenia wątroby typu C i B;
• ogólne badanie moczu.

Dodatkowo wymagana będzie mammografia lub USG gruczołów sutkowych, prześwietlenie lub fluorografia klatki piersiowej, elektrokardiogram i USG żył kończyn dolnych. Ponadto podczas konsultacji z chirurgiem plastycznym należy poinformować pacjenta o wszystkich istniejących chorobach, przebytych operacjach, reakcjach alergicznych, a także przyjmowanych lekach, w tym suplementach diety.

Ponadto przed operacją należy rzucić palenie i pić alkohol przez co najmniej dwa tygodnie, ponieważ ten pierwszy ma zły wpływ na gojenie, a drugi nie jest zgodny z antybiotykami przepisywanymi w celach profilaktycznych w okresie pooperacyjnym.

Ponadto każda kobieta planująca mammoplastykę powinna wiedzieć i brać pod uwagę fakt, że planowanie ciąży w ciągu roku od operacji jest skrajnie niepożądane. Faktem jest, że zmiany poziomu hormonów we wczesnym okresie pooperacyjnym i na początku procesu laktacji (tworzenie mleka w piersi) mogą wpływać na implanty piersi w najbardziej nieprzewidywalny sposób.

Przeciwwskazaniami do wykonania endoprotezoplastyki piersi są:

• ciąża;
• cukrzyca;
• ciężkie choroby endokrynologiczne i autoimmunologiczne;
• zaburzenia krzepnięcia krwi;
• choroby gruczołów sutkowych (w tym formacje masowe), wymagające obserwacji przez onkologa;
• zaostrzenie istniejących chorób przewlekłych;
• choroby układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, które stanowią przeciwwskazanie do znieczulenia ogólnego;
• wiek poniżej 18 lat;
• mniej niż sześć miesięcy po zaprzestaniu karmienia piersią.

Rehabilitacja po operacji

Pełny powrót do zdrowia po wymianie piersi następuje w ciągu kilku miesięcy. Okres ten można podzielić na kilka głównych etapów.

W ciągu pierwszych 3-4 dni po zabiegu pacjenci mogą odczuwać dyskomfort: uczucie ciężkości i pękania w okolicy mięśnia piersiowego większego. Można je złagodzić zażywając leki przeciwbólowe przepisane przez lekarza prowadzącego. Czwartego dnia objawy te zwykle ustępują.

Możliwy jest obrzęk tkanek miękkich w obszarze zabiegu. Czasami trwa kilka tygodni i rozprzestrzenia się na okolicę brzucha. Są to normalne objawy i nie powinny być powodem do niepokoju.

Ruchy rąk będą ograniczone przez pierwsze 24-48 godzin po zabiegu.

Przez pierwszy tydzień nie należy prowadzić pojazdów. W tym czasie najlepiej zadbać o to, aby ubrania były jak najbardziej wygodne i łatwe do zdjęcia.

Będziesz musiał maksymalnie ograniczyć aktywność fizyczną. Jednak odpoczynek w łóżku wcale nie jest konieczny. Zdecydowanie zaleca się także unikanie nikotyny i alkoholu.

Tydzień po operacji można już prowadzić samochód, ale tylko pod warunkiem, że nie zażywa się środków przeciwbólowych, które poważnie upośledzają motorykę. Przed powrotem do prowadzenia pojazdu ważne jest, aby skonsultować się z chirurgiem.

Jeśli Twoja praca nie wiąże się z intensywną aktywnością fizyczną, powrót do pracy jest możliwy w ciągu tygodnia. Nadal jednak będziesz musiał unikać podnoszenia ciężkich (ponad 4-5 kg) przedmiotów i powstrzymywać się od nadmiernej aktywności fizycznej.

Miesiąc po zabiegu lekarz prawdopodobnie zezwoli na wznowienie lekkich ćwiczeń. Jednak większość chirurgów nie zaleca jeszcze wykonywania w tym okresie dużej pracy górnej części ciała, szczególnie angażującej mięśnie piersiowe większe. Lekkie ćwiczenia cardio można wykonywać bez biegania i pływania. Mniej więcej w tym czasie zaczniesz widzieć rezultaty powiększania piersi. Piersi zaczną opadać do swojej naturalnej pozycji i przybierać bardziej naturalny kształt. Należy jednak pamiętać, że proces ten może potrwać kilka miesięcy. Cztery tygodnie po zabiegu zwykle zdejmuje się odzież uciskową i można rozpocząć noszenie staników bez fiszbin i pompek.

Już po kilku miesiącach od zabiegu będzie można zobaczyć, czy rezultaty są zgodne z oczekiwaniami. Jeśli chodzi o blizny, z czasem będą one stopniowo zanikać i wtopić się w otaczającą skórę. Jeśli będą odpowiednio pielęgnowane, po roku powinny stać się praktycznie niewidoczne. Po dwóch, trzech miesiącach od operacji piersi stają się bardziej miękkie, uzyskują konsystencję naturalnej tkanki piersi, a następnie z każdym miesiącem stają się coraz bardziej miękkie. Po trzech miesiącach możesz rozpocząć bardziej intensywne ćwiczenia górnej części ciała.

Jest jeszcze kilka wskazówek pooperacyjnych, które możesz wykorzystać, aby przyspieszyć powrót do zdrowia:

• unikać przyjmowania leków wpływających na krzepliwość krwi;
• regularnie nawilżaj gruczoły sutkowe, aby uniknąć rozstępów;
• stłum chęć zdjęcia bandaży i spójrz na postęp - może to wywołać infekcję;
• daj swoim implantom czas na „zaadaptowanie”: początkowo będą wyglądać nienaturalnie, z nadmiernie wypełnionym górnym biegunem, ale stopniowo nabiorą naturalnego kształtu łzy;
• pamiętaj, aby dużo odpoczywać, ponieważ przyspiesza to proces regeneracji;
• Unikaj noszenia obcisłych ubrań, szczególnie tych, które podczas ich zakładania wymagają wysokiego uniesienia ramion;
• Przez miesiąc po operacji musisz spać tylko na plecach! Nie możesz spać na boku, a tym bardziej na brzuchu. W pierwszych dniach łatwiej będzie spać z poduszkami umieszczonymi wysoko za plecami;
• w przypadku wystąpienia silnego bólu, pojawienia się asymetrycznego obrzęku lub zamoczenia bandaża należy natychmiast zgłosić się do lekarza;
• Nie martw się, jeśli po operacji poczujesz zwiększoną lub zmniejszoną wrażliwość sutków: jest to normalne;
• odczucia po prawej i lewej stronie mogą nie być takie same - nie jest to oznaką kłopotów i zdarza się prawie każdemu;
• Należy pamiętać, że większość kobiet może karmić piersią po zabiegu, jednak produkcja mleka może być wolniejsza.